ഒരു വഴിയാത്രികന്റെ വഴിത്താരകള്‍ ..

                                   ഇത്രയും നാളും ശ്രേഷ്ഠമല്ലായിരുന്നോ എന്ന ചോദ്യം പലരും മനസ്സിലെങ്കിലും ചോദിച്ച് കാണും (ഞാന്‍ ചോദിച്ചു!). അയല്‍ സംസ്ഥാനമായ തമിഴ്നാട് പുറമേ കൊട്ടിഘോഷിച്ച് കാട്ടുന്ന ആ ആദരവ് മലയാളി മലയാളത്തിനോട് കാണിക്കാന്‍ മെനക്കെട്ടിട്ടില്ല! മലയാളിക്ക് ചിലപ്പോള്‍ അതിനു സമയമില്ലാത്തതാവാം..പോട്ടെ!    അടുത്തിടെ 'അക്ഷരനഗരിയായ' കോട്ടയത്ത് പോയപ്പോള്‍ നേരിട്ട് അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞത് പറയാം. മലയാളം മൊഴിഞ്ഞാല്‍ ഫൈന്‍ അടിക്കും എന്ന ഏര്‍പ്പാട് കേട്ടുകേള്‍വി മാത്രമായിരുന്നു എനിക്ക്. പാമ്പാടിയിലെ ഒരു 'പള്ളിവക' പള്ളിക്കൂടത്തിന്റെ ഗ്രൌണ്ടിനടുത്ത് കുറച്ചുനേരം നില്‍ക്കേണ്ടി വന്നു.പൊട്ടിയ പലകകഷ്ണവും, പിന്നെ പേപ്പറും പ്ലാസ്ടിക്കും റബ്ബര്‍ബാന്റും കൊണ്ടുള്ള പന്തും കൊണ്ട് ക്രിക്കെറ്റ് കളിക്കുന്ന പിള്ളേര്, അകലെ ഒരു ഡ്രില്ല് മാഷും! എന്തൊക്കെയോ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് കളി. ഞങ്ങള്‍ ശ്രദ്ധിച്ച്കേട്ടു! "നോ നോ ബോള്..നോ നോ ബോള്‍"  "അര്‍ജുന്‍.. വാട്ട് ഓവര്‍ ?" "യു ഗോ ബോള്‍..ഐ ഫീല്‍ഡ്....

            2000ത്തിലെ ഇടവപ്പാതി, പ്രൈവറ്റ് സ്കൂള്‍ വിട്ടു ഗവണ്മെന്റ് സ്കൂള്‍ അന്തരീക്ഷത്തില്‍ എത്തിയ ആദ്യ ദിവസങ്ങള്‍. എല്ലാത്തിനും വ്യതാസം. അവിടെ ഷൂസ് ഇടാത്തതിനും ടൈ കെട്ടാത്തത്തിനും, ഇന്‍ഷര്‍ട്ട്‌ ചെയ്യാത്തതിനും വഴക്ക് പറയാനാരുമില്ല. വ്യത്യാസമുണ്ടായത്, ടീച്ചര്‍മാരു മാറി സാറമ്മാരായി! അവരുടെ കൈയിലെ 30cm തടി സ്കെയില്‍ മാറി ഒന്നരയടി നീളമുള്ള ചൂരലായി. ഞാന്‍ ആകെ സിനിമയില്‍ മാത്രം കണ്ടിട്ടുള്ള രീതിയിലെ മാഷമ്മാര്‍, മുണ്ടുടുത്തവര്‍ !                 ചുറ്റുമുള്ള പലരിലും ഉണ്ടായിരുന്നു ഓരോരോ വ്യത്യാസങ്ങള്‍, ഞാനുള്‍പ്പടെയുള്ള ഒരു 80% കുട്ടികള്‍ നിക്കറില്‍ , എന്നാല്‍ കുറച്ചുപേര്‍ നീളന്‍ പാന്റുമിട്ട് ഞെളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. മുരളീധരകുറുപ്പ് സാര്‍ വന്നു, താടി വെച്ച്, ഷൂസൊക്കെ ഇട്ട്. എല്ലാവരും എണീറ്റു, ഞാനും മറ്റു കുറച്ചുപേരും നീട്ടിവിളിച്ചു, "good morning saaaaar". അപ്പോതന്നെ ചിലവന്മാര്‍ 'ഇവന്‍ ആരടേ' എന്ന മട്ടില്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കി!          കുറച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ മറ്റൊരു സര്‍, അല്ല മാഷ്‌! ചുരുണ്ട മുടി, വെള...