ഒരു വഴിയാത്രികന്റെ വഴിത്താരകള്‍ ..

ചിലപ്പോള്‍ തോന്നും, അന്ധനായെങ്കിലെന്നു.. കാണേണ്ടി വരില്ല പലതും, കണ്ണില്‍ ഇരുട്ട് മൂടിയാല്‍.. പലതും കാണാതിരിക്കാനായ്, അന്ധത നടിക്കുന്നൂ പലര്‍. അന്ധനല്ലെങ്കില്‍ നഷ്ടം അവനു പണമോ സമയമോ.. ചിലപ്പോള്‍ തോന്നും ബധിരനായിരുന്നെങ്കില്‍? കേള്‍ക്കില്ല ഞാനപ്പോഴെന്‍ നെഞ്ചുതകര്‍ക്കും സ്വരങ്ങള്‍. കേട്ടില്ലെന്നു നടിക്കുന്നു പലര്‍, പലതും കേള്‍ക്കാന്‍ കൊതിക്കുന്നു ചിലര്‍, വാക്കുകള്‍ വാഴുമീ ലോകത്ത്, വാക്കിനെ കൊല്ലുന്നു മറ്റുപലര്‍.. മൂകത നന്നെന്നു തോന്നും പലപ്പോള്‍, വാക്കുകള്‍ വിട്ടകലുമ്പോള്‍. കൈവിട്ട വാക്കിനെ പഴി പറഞ്ഞവനോര്‍ക്കും മൂകനായിരുന്നെങ്കിലെന്നു? പൂഴ്ത്തിവെയ്ക്കുന്നു വാക്കുകള്‍ പലരും, മൂകത നടിക്കുന്നുവെന്നിട്ടു. വാക്കുകള്‍ക്ക് വിലപറയുന്നവര്‍, മൂകത സ്ഥായിയാക്കുന്നു..

Some moments will come in life, in most of all. To end up or conclude the story, the story of life!. Without letting it to conclude as its own way with its own climax. The way of choosing our own climax. The climax will be sometimes painful n sometimes other than that as it depends. Sometimes I felt that too, n that made me scribble these. Is it the working of hormones? Or is this a simply human feeling? Or is this my so called soul, trying to plan a runoff from the body?? Does my soul hate me?? Even a parasite enter in to the body with a hope that it’ll get the kind of care (even if it isn’t normal), and it leaves the place after a series of struggles for its survival or peacefulness. Is my soul also planning to leave like that?? Does my soul feel lonely??? Hmm…Yeah it also needs a mate, isnt it? The so called soul mate?? Heard or read it in many places.. ...